Zerura begira, gau guztiak ematen ditut holan,
Zer gertatu zitzaigun horrela bukatzeko?
Zutan pentsatzen dut denbora guztian,
elkartu gintuen begirada hotz-hotzak,
nire oroitzapenaren parte dira,
zure ezpain gox-goxoek bezala.
Barkapenak ez dira balio istorio hontan,
biek okertu ginen, gauzak horrelakoak dira.
Zure begirada nere buruaren menpe da,
gauzak aldatzeko berandu izan hala,
esperantza galduak, desio galduak..
Zer gertatu zitzaigun? Ez dut inoiz ulertuko
Zure hitzak gogoratzen ditut,
maite zenidala esaten zenidan bakoitzean,
baina orain.. oso berandu da atzerantz begiratzeko.
Oreka galdua, bizitza galdua,
amets.. amets ilunak gau triste hontan.
Berandu da, nere sentimenduak adieraz ditzan,
gure bihotzak apurtutak daude jada,
malkoak zure begietatik erortzen dira,
nik tren geltokitik agurtzen zaitudan bitartean,
gure istorio guztia nere burura dator,
eta laister elkarrekin egongo garela zin egiten dizut.
Maite zaitut bihotza, atzo, bihar, ta beti.
El amor..
He escrito tantas veces sobre el que se me acaban las palabras..
Es algo por lo que siempre he luchado en el caso de haber tenido oportunidad, las he tenido, todas y cada una de ellas las he dejado escapar, por miedo, por vergüenza, nunca lo sabré a ciencia cierta.
Durante años defendí el amor más que intenso que creí haber sentido por una persona.. Ahora, me doy cuenta de que ese amor.. Quizás nunca existió.
Se supone que.. Al igual que dicen las canciones, o los poemas de antiguos autores literarios y aquellos que hoy en día muy pocos conocen no hay amor si no hay compresión, nada es para siempre.. A no ser que.. Tu trates de que sea así.
Porque todos soñamos con ese amor de película, el príncipe azul que nunca aparecerá, la fama y la popularidad que te llevaría a acostarte cada fin de semana con una persona.. Porque vivimos engañados y pensamos que al igual que lo toco al vecino de al lado encontrar el amor verdadero pronto también será nuestro momento, el de encontrar a nuestra media naranja (la cual dudo que exista).
Durante meses.. Quizás años, me he limitado a dar consejos que he sido capaz de aplicar sobre mi misma con la intención de cuidar aquello que yo tenía para que saliese bien o para que aquellos que tenían algo mágico tratasen de mantenerlo en el caso de que fuese posible, por el contrario.. A la vez me he limitado a ser sincera con aquellas personas que he visto dolidas intentando salvar aquello que tanto querían a pesar de que estuviese completamente terminado, a abrirles los ojos, a no permitir que sufriesen tanto como lo he hecho yo durante años.
Que es el amor? Lo leo en libros, historias ficticias escritas por autores de poca monta, pero que significa realmente esa palabra?
Solo nosotros mismos seremos capaces de averiguarlo, no es así?
Que es el amor? Cariño, compresión, fidelidad, confianza, seguridad, estabilidad, querer a alguien desde hoy hasta el resto de tu vida?
Una caricia, un gesto, una mirada, un abrazo, un beso, el amor lo es todo, representa cientos de las palabras que encontramos escritas en el diccionario..
Es inexplicable, es solo algo que la propia persona es capaz de explicar cuando lo siente, o quizás aun sintiéndolo, no encuentra las palabras adecuadas para describirlo.
Simplemente es.. Sentir cerca a una persona aun estando lejos a 1000 km de distancia, que la persona que amas te diga todo a través una mirada, es vivir buenos momentos, es sentir un caluroso abrazo cuando lloras, no es un beso, son cientos de ellos.
Definitivamente.. Es una sensación inexplicable, incluso a mí, a estas alturas de la vida me sigue costando explicar que significa el amor.
Pero quien sabe, a lo mejor dentro de poco plasmo las palabras adecuadas aquí, por el momento, me queda interpretar vuestras palabras y tratar de sentir por mi misma todas aquellas historias que me contáis, esa gran espiral de sensaciones y emociones que sentís con vuestras parejas o con.. Quien sabe con quién, pero qué más da?
Mientras el amor aparezca.. Lo importante.. Es disfrutar.
Pronto.. (espero) Describiré que es realmente el amor para mí, pero primero tendré que encontrarlo.
The End.
He escrito tantas veces sobre el que se me acaban las palabras..
Es algo por lo que siempre he luchado en el caso de haber tenido oportunidad, las he tenido, todas y cada una de ellas las he dejado escapar, por miedo, por vergüenza, nunca lo sabré a ciencia cierta.
Durante años defendí el amor más que intenso que creí haber sentido por una persona.. Ahora, me doy cuenta de que ese amor.. Quizás nunca existió.
Se supone que.. Al igual que dicen las canciones, o los poemas de antiguos autores literarios y aquellos que hoy en día muy pocos conocen no hay amor si no hay compresión, nada es para siempre.. A no ser que.. Tu trates de que sea así.
Porque todos soñamos con ese amor de película, el príncipe azul que nunca aparecerá, la fama y la popularidad que te llevaría a acostarte cada fin de semana con una persona.. Porque vivimos engañados y pensamos que al igual que lo toco al vecino de al lado encontrar el amor verdadero pronto también será nuestro momento, el de encontrar a nuestra media naranja (la cual dudo que exista).
Durante meses.. Quizás años, me he limitado a dar consejos que he sido capaz de aplicar sobre mi misma con la intención de cuidar aquello que yo tenía para que saliese bien o para que aquellos que tenían algo mágico tratasen de mantenerlo en el caso de que fuese posible, por el contrario.. A la vez me he limitado a ser sincera con aquellas personas que he visto dolidas intentando salvar aquello que tanto querían a pesar de que estuviese completamente terminado, a abrirles los ojos, a no permitir que sufriesen tanto como lo he hecho yo durante años.
Que es el amor? Lo leo en libros, historias ficticias escritas por autores de poca monta, pero que significa realmente esa palabra?
Solo nosotros mismos seremos capaces de averiguarlo, no es así?
Que es el amor? Cariño, compresión, fidelidad, confianza, seguridad, estabilidad, querer a alguien desde hoy hasta el resto de tu vida?
Una caricia, un gesto, una mirada, un abrazo, un beso, el amor lo es todo, representa cientos de las palabras que encontramos escritas en el diccionario..
Es inexplicable, es solo algo que la propia persona es capaz de explicar cuando lo siente, o quizás aun sintiéndolo, no encuentra las palabras adecuadas para describirlo.
Simplemente es.. Sentir cerca a una persona aun estando lejos a 1000 km de distancia, que la persona que amas te diga todo a través una mirada, es vivir buenos momentos, es sentir un caluroso abrazo cuando lloras, no es un beso, son cientos de ellos.
Definitivamente.. Es una sensación inexplicable, incluso a mí, a estas alturas de la vida me sigue costando explicar que significa el amor.
Pero quien sabe, a lo mejor dentro de poco plasmo las palabras adecuadas aquí, por el momento, me queda interpretar vuestras palabras y tratar de sentir por mi misma todas aquellas historias que me contáis, esa gran espiral de sensaciones y emociones que sentís con vuestras parejas o con.. Quien sabe con quién, pero qué más da?
Mientras el amor aparezca.. Lo importante.. Es disfrutar.
Pronto.. (espero) Describiré que es realmente el amor para mí, pero primero tendré que encontrarlo.
The End.
Soledad..
Que decir respecto a ella, si siento que forma parte de mi desde el día que nací, no sé como describirla, cuales son las palabras que la envuelven, pero sé que ella, me envuelve a mí.
Ahora, es cuando más sola me siento, cuando lo único que me apetece es derramar lagrimas por dentro y por fuera, quienes me conocen dicen que esa persona no se merece que derrame ni una lagrima mas por ella, pero ¿Quien dice que es por una persona y no por un cumulo de cosas?
Estoy vacía, tanto por dentro, como por fuera, la mayor parte del tiempo, mi ser interior, lo que yo denomino como la maldad se apodera de mí, me convierte en esa clase de persona que nadie quiere tener cerca, que se destruye a sí misma y destruye a los demás, esa maldad, es parte de todos, pero sobre todo, es parte de mi.
Mientras las lagrimas me consumen, mientras pierdo el interés por seguir en este mundo y lo veo todo tan negro que lo único que me apetece es suicidarme, una persona esta tras de mí, intentando que cambie por mi completo mi pesimismo sobre la vida, y sobre todo lo que me rodea, no soy capaz de verlo ni de entenderlo, daros cuenta de eso.
Pero esta vez, me doy asco a mí misma, porque la violencia y las ganas de acabar con todo me están consumiendo, porque me están convirtiendo en un ser terrible que no soy capaz de dominar, que sino domino pronto, acabara conmigo, con mi vida y con todo lo que me rodea, y lo llenara de tristeza, más de la que yo siento en este momento.
Es mi manera de describir la soledad, no tengo palabras, por lo que solo puedo decir en lo que me convierte, el sentirme sola, el darme cuenta de que unas palabras de consuelo no son suficientes, parece que nadie es capaz de entenderme o quizás es que yo no me dejo entender, que le he cogido gusto a esto de dar sola, tan solo porque poco a poco, soy yo misma la que se quiere ir consumiendo, hasta acabar derrotada por completo y sentir la necesidad más que intensa de acabar con su vida.
Se acabo, no tengo ganas, ni fuerzas para seguir escribiendo, ni siquiera las tengo
para llorar por más que lo intente, mis lagrimas, al igual que mi vida, están a punto de consumirse. ¿Qué es lo que me pasa? Nunca lo sabré, quizás algún día esto se destape, yo me destape, y sabe dios, como acabara esto.
Mientras tanto.. Aun sin fuerzas, solo me quedara vivir el día a día, hasta que el cuerpo aguante por lo menos, pero ¿Cuál es la razón de que deba hacerlo? Porque cada día.. Encuentro menos explicaciones respecto a todo, y tengo menos ganas de seguir luchando.
Que decir respecto a ella, si siento que forma parte de mi desde el día que nací, no sé como describirla, cuales son las palabras que la envuelven, pero sé que ella, me envuelve a mí.
Ahora, es cuando más sola me siento, cuando lo único que me apetece es derramar lagrimas por dentro y por fuera, quienes me conocen dicen que esa persona no se merece que derrame ni una lagrima mas por ella, pero ¿Quien dice que es por una persona y no por un cumulo de cosas?
Estoy vacía, tanto por dentro, como por fuera, la mayor parte del tiempo, mi ser interior, lo que yo denomino como la maldad se apodera de mí, me convierte en esa clase de persona que nadie quiere tener cerca, que se destruye a sí misma y destruye a los demás, esa maldad, es parte de todos, pero sobre todo, es parte de mi.
Mientras las lagrimas me consumen, mientras pierdo el interés por seguir en este mundo y lo veo todo tan negro que lo único que me apetece es suicidarme, una persona esta tras de mí, intentando que cambie por mi completo mi pesimismo sobre la vida, y sobre todo lo que me rodea, no soy capaz de verlo ni de entenderlo, daros cuenta de eso.
Pero esta vez, me doy asco a mí misma, porque la violencia y las ganas de acabar con todo me están consumiendo, porque me están convirtiendo en un ser terrible que no soy capaz de dominar, que sino domino pronto, acabara conmigo, con mi vida y con todo lo que me rodea, y lo llenara de tristeza, más de la que yo siento en este momento.
Es mi manera de describir la soledad, no tengo palabras, por lo que solo puedo decir en lo que me convierte, el sentirme sola, el darme cuenta de que unas palabras de consuelo no son suficientes, parece que nadie es capaz de entenderme o quizás es que yo no me dejo entender, que le he cogido gusto a esto de dar sola, tan solo porque poco a poco, soy yo misma la que se quiere ir consumiendo, hasta acabar derrotada por completo y sentir la necesidad más que intensa de acabar con su vida.
Se acabo, no tengo ganas, ni fuerzas para seguir escribiendo, ni siquiera las tengo
para llorar por más que lo intente, mis lagrimas, al igual que mi vida, están a punto de consumirse. ¿Qué es lo que me pasa? Nunca lo sabré, quizás algún día esto se destape, yo me destape, y sabe dios, como acabara esto.
Mientras tanto.. Aun sin fuerzas, solo me quedara vivir el día a día, hasta que el cuerpo aguante por lo menos, pero ¿Cuál es la razón de que deba hacerlo? Porque cada día.. Encuentro menos explicaciones respecto a todo, y tengo menos ganas de seguir luchando.
De vegades mentre la solitud recorre aquesta obscura habitació on què passo ficada, hores i hores, pensament que poden considerar-me com il•lògics, comencen a recórrer la meva ment.
Hem de creure en el destí? A què està escrit, en què cada persona té el seu lloc en el món, la seva ànima germana, i que no ha de limitar-se a romandre quieta, sinó a buscar-la entre els llocs més recòndits de la terra?
Per moments la meva ment s'ennuvola, penso en el futur,en si romandre quieta o al contrari posar-me a caminar cap a una direcció desconeguda, però que molts, diuen que està escrita, potser en un llibre, potser en cap costat.
Necessito tenir alguna cosa en el que aferrar-me, per no enfonsar-me en] la tristor que m'envaeix per dintre, per no sentir-me sola entre aquestes quatre sembles, no tant almenys ..
No sé què fer, per més que dirigeixi la meva vista cap a un costat, o cap a l'altre, sol em trobo amb monotonia, monotonia en què fa anys vaig caure, de la que necessito sortir, i començar una nova vida . .
Escollir el meu camí, sola o acompanyada, em dóna igual, vull escollir el meu destí, ser propietària de les meves passes, dels meus pensaments, no deixar-me portar per ningú, tan sols guiar-me pels meus instints.
És trist, és dur, però el destí, depèn de cadascun.
No està escrit, hem de buscar-lo.
Hem de creure en el destí? A què està escrit, en què cada persona té el seu lloc en el món, la seva ànima germana, i que no ha de limitar-se a romandre quieta, sinó a buscar-la entre els llocs més recòndits de la terra?
Per moments la meva ment s'ennuvola, penso en el futur,en si romandre quieta o al contrari posar-me a caminar cap a una direcció desconeguda, però que molts, diuen que està escrita, potser en un llibre, potser en cap costat.
Necessito tenir alguna cosa en el que aferrar-me, per no enfonsar-me en] la tristor que m'envaeix per dintre, per no sentir-me sola entre aquestes quatre sembles, no tant almenys ..
No sé què fer, per més que dirigeixi la meva vista cap a un costat, o cap a l'altre, sol em trobo amb monotonia, monotonia en què fa anys vaig caure, de la que necessito sortir, i començar una nova vida . .
Escollir el meu camí, sola o acompanyada, em dóna igual, vull escollir el meu destí, ser propietària de les meves passes, dels meus pensaments, no deixar-me portar per ningú, tan sols guiar-me pels meus instints.
És trist, és dur, però el destí, depèn de cadascun.
No està escrit, hem de buscar-lo.
A veces mientras la soledad recorre esta oscura habitación en la que paso metida, horas y horas, pensamiento que pueden considerarme como ilógicos, empiezan a recorrer mi mente.
Debemos creer en el destino? En que está escrito, en que cada persona tiene su lugar en el mundo, su alma gemela, y que no debe limitarse a permanecer quieta, sino a buscarla entre los lugares más recónditos de la tierra?
Por momentos mi mente se nubla, pienso en el futuro, en si permanecer quieta o por el contrario ponerme a andar hacia una dirección desconocida, pero que muchos, dicen que está escrita, quizás en un libro, quizás en ningún lado.
Necesito tener algo en lo que agarrarme, para no hundirme en la tristeza que me invade por dentro, para no sentirme sola entre estas cuatro pareces, no tanto al menos..
No sé qué hacer, por más que dirija mi vista hacia un lado, o hacia el otro, solo me encuentro con monotonía, monotonía en la que hace años caí, de la que necesito salir, y empezar una nueva vida..
Elegir mi camino, sola o acompañada, me da igual, quiero elegir mi destino, ser dueña de mis pasos, de mis pensamientos, no dejarme llevar por nadie, tan solo guiarme por mis instintos.
Es triste, es duro, pero el destino, depende de cada uno.
No está escrito, hemos de buscarlo.
Debemos creer en el destino? En que está escrito, en que cada persona tiene su lugar en el mundo, su alma gemela, y que no debe limitarse a permanecer quieta, sino a buscarla entre los lugares más recónditos de la tierra?
Por momentos mi mente se nubla, pienso en el futuro, en si permanecer quieta o por el contrario ponerme a andar hacia una dirección desconocida, pero que muchos, dicen que está escrita, quizás en un libro, quizás en ningún lado.
Necesito tener algo en lo que agarrarme, para no hundirme en la tristeza que me invade por dentro, para no sentirme sola entre estas cuatro pareces, no tanto al menos..
No sé qué hacer, por más que dirija mi vista hacia un lado, o hacia el otro, solo me encuentro con monotonía, monotonía en la que hace años caí, de la que necesito salir, y empezar una nueva vida..
Elegir mi camino, sola o acompañada, me da igual, quiero elegir mi destino, ser dueña de mis pasos, de mis pensamientos, no dejarme llevar por nadie, tan solo guiarme por mis instintos.
Es triste, es duro, pero el destino, depende de cada uno.
No está escrito, hemos de buscarlo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

