G de guitarra

|

Alguna vez he mencionado la frase de “guitarraren soinu hutsak” que en su traducción al castellano querría decir “sonidos vacios de una guitarra”, es así como me siento ahora, vacía por dentro, y vacía por fuera, cómo si estuviese tocando una guitarra a la que le faltan las cuerdas.

Es como si mirase por la ventana y aun viendo a gente pasear sentiría algo extraño en mi interior, algo que no consigo entender que es.

Hoy, 1 de Noviembre, día de todos los santos, lo único en lo que soy capaz de pensar es en todos los secretos que me están consumiendo por dentro, en parte me encantaría compartir con el mundo como me siento, pero creo que me convertiría en una persona vulnerable, alguien que muy pocos quiero que conozcan.

Por fin, después de ser tan dura conmigo misma y con el resto del mundo he descubierto lo que es compartir miles de cosas con una persona y que de un día para otro desaparezcan por culpa de mi insensatez.

Y ahora, cuando veo a esa persona feliz, y sus palabras se clavan en mi corazón como puñales aun sin su intención de hacerme daño es cuando me doy cuenta de todo y veo que es tarde para rectificar y tratar de enmendar mis errores.

Puede que durante meses tuviese miedo a sentir algo que consideraba como un pecado, tan solo porque sabía lo dura que era la distancia y no quisiese vivirlo, a pesar de querer cada día un poco más a esa persona y ser incapaz de decírselo porque ambas sabíamos cual era la decisión correcta, o al menos creíamos saberlo.

De mentirla a ella, de mentirme a mí, de dejar que el miedo se apoderada de nosotras.

Ha llegado un momento en el que por más que las lagrimas se derramen por mi cara porque el miedo me consuma por dentro (lo que muchos consideráis como una coraza que cree hace bastante tiempo), lo único de lo que tengo ganas es de decirte que significas mas para mí de lo que crees o imaginas, a pesar de las diferencias, y a pesar de aquello que nos separe, porque por más que conozca a alguien que sea como tú, e intente encontrar la felicidad a su lado, quizás la única persona con la que sería feliz seria contigo, porque a pesar de todos los errores que he cometido, tu siempre has estado a mi lado.

Puede que muchos sigáis sin entender mi frase del día, pero me da igual, porque la única persona a la que la concierne es a mí, y siempre seré una persona complicada, por lo que basta por hoy de metáforas que nadie es capaz de comprender.

Mi primera entrada dedicada a ti, a mi admiradora secreta más fiel :P

Beldurra aldenduz

|
Zaila da esatea ezer ez dela betiko,
batez ere gogoratzen dudanean nolakoa izan zen gure lehenengo musua,
portale ilun horretan ezkutaturik geundenan, diskotekatik irtenda.

Begirada guztiak salatzen gintuen,
gure maitasuna ezinezkoa zen,
biok ondo genekien.

Baina nork esan zuen, nork maitatu behar genuen,
sexu bereko pertsonen artekoa, polita izan daiteke ere.

Jendea ezin ulertu zezan, gure arteko maitasuna,
pasatu genuen guztia, defendatu beharrezkoa dena.

Eta gaur demokraziaren bidean,
gure amets ezin beteak, egia bihurtu dira azkenean,
sinesgaitza dirudi, urte hauetan borrokatu duguna.

Euskadiko askatasuna, independentzia lortzea,
ez da herriaren arazo bakarra,
besteek bezala ez izatearen mespretxua,
desberdinak garenaren egunerokoa,
ezin jakin, imajinagaitza da bizi beharrezkoa.

Baina nola jakin gizarte honekin,
berekoiak egiten gaituena,
guk sufritu behar dugun guztia,
Jendearen isekak, barrutik akabatzen gaituena.

Askok erreza dela diote, beste pentsaera bat izatearena,
baina etxean bizi behar duguna, esaten dutenaren beldurra,
gure pertsonalitatea sortzen du, askotan gurekin bukatzen duen aldian.

Gure bizitza ilun bihurtzen da,
buru hiltzearen pentsamenduak ahul egiten gaitu,
zuek ezin jakin, txikitatik bizi behar duguna.

Indartsu egiten didan bakarra zutan pentsatzea da,
bai, elkarrekin geundenean, mundua geurea zen,
besteen hitzak, soinu hutsetan bihurtzen ziren,
ez zegoen beste ezer, zu ta nik, momentu bero horren jabeak.

Eta gaur demokraziaren bidean,
gure amets ezin beteak, egia bihurtu dira azkenean,
sinesgaitza dirudi, urte hauetan borrokatu duguna.

Elkarrekin gaueko besarkada guztiak,
amodioa egiten genuenean,
laztan sutsuak, ezer ez bazegoen moduan disfrutatzea.

Eta gaur demokraziaren bidean,
gure amets ezin beteak, egia bihurtu dira azkenean,
sinesgaitza dirudi, urte hauetan borrokatu duguna.

Denboraren menpean daude gure sentimenduak,
baina erraizun baldarrak alde batera utzita,
eskuak emanda ibili gaitezke, gran via osoan zehar.

Zutaz ahazteko asmoak.

|
Nork esan zuen gurea ez zela betiko?
zutaz oroitzen naiz bakoitzen,
gure azken momentuak etortzen zaizkit burura.

Enparantzatik pasiatzen naizenean,
eta bikoteak elkarrekin daudenean,
malkoak erortzen zaizkit begietatik,
zerutik euria erortzen den moduan.

Dena ahaztea, zutaz ahantzi,
gaurko ametsa, biharkoa, etzikoa,
gustiz beharrezkoa dena.

Behin lotu gintuena,
denboran zehar galdu egin da,
nere besoetatik ihesiz joan zaren bezala.

Oraindik ezinezkoa egiten zait,
egin zenidana, beste baten besoetan egotea,
nere egunerekoan idazten dudan bitartean.

Gutun bat idatzi nizun, postontzian ezin sartu,
zure erantzuna ezin jakin,
sentimendu estaliak dituzula badirudi.

Nork izan nintzen zuretzat?
hainbeste gau besarkatu egiten ginela,
eta gaur beste batekin maitatzen zarela.

Gau gehiegi daramat lo egin barik,
zu gabe ez dakit nola bizi,
gaurko ametsak, biharkoak, apurtutak daude niretzat.

Zutaz ahazteko asmoak, lagunen aholku zaharrak,
itxaropen galduak, guitarraren soinu hutsa,
abesti hau idazten dizudanean.

Oraindik ezinezkoa egiten zait,
egin zenidana, beste baten besoetan egotea,
nere egunerekoan idazten dudan bitartean.

Nitaz ahaztu, zutaz ezin ahaztu,
zurekin egotean sentitzen nituen tximeletak,
malkoen bidez ihes egin dute,
itsasontziek portutik aldentzen diren bezala.

Gau luzeak oraingoak,
zure izena errotulo guztietan ikusten dut,
kaletik ibilitzen naizenean.

Mezu bat zuretzat maitea,
izarren antzera desagertuko naiz zure bizitzatik,
gau ilun hauetan, beste besoen artean egingo dut lo.

Oroitzapenen menpe - Traducción

|
Mirando al cielo, paso así todas las noches,
Que fue lo que nos paso para terminar así?

Pienso en ti todo el rato,
la miradas tan frías que nos unieron,
son parte de mis recuerdos
al igual que tus dulces labios.

Los perdones no valen en esta historia,
ambos nos equivocamos, así son las cosas.

Tu mirada es dueña de mi mente,
a pesar de que sea tarde para cambiar las cosas,
esperanzas perdidas, deseos perdidos..

Que fue lo que nos paso? Nunca lo entenderé,
recuerdo tus palabras,
cada vez que me decías que me querías,
pero ahora es tarde para mirar atrás.

Equilibrio perdido, vida perdida,
sueños, sueños oscuros en esta triste noche.

Es tarde para que exprese mis sentimientos,
nuestros corazones están rotos ya,
las lagrimas caen de tus ojos,
mientras me despido de ti desde la estación de tren,
viene a mi mente todas toda nuestra historia,
y te prometo que pronto volveremos a estar juntos.

Te quiero corazón, ayer, mañana y siempre.

Oroitzapenen menpe

|
Zerura begira, gau guztiak ematen ditut holan,
Zer gertatu zitzaigun horrela bukatzeko?
Zutan pentsatzen dut denbora guztian,
elkartu gintuen begirada hotz-hotzak,
nire oroitzapenaren parte dira,
zure ezpain gox-goxoek bezala.

Barkapenak ez dira balio istorio hontan,
biek okertu ginen, gauzak horrelakoak dira.

Zure begirada nere buruaren menpe da,
gauzak aldatzeko berandu izan hala,
esperantza galduak, desio galduak..

Zer gertatu zitzaigun? Ez dut inoiz ulertuko
Zure hitzak gogoratzen ditut,
maite zenidala esaten zenidan bakoitzean,
baina orain.. oso berandu da atzerantz begiratzeko.

Oreka galdua, bizitza galdua,
amets.. amets ilunak gau triste hontan.

Berandu da, nere sentimenduak adieraz ditzan,
gure bihotzak apurtutak daude jada,
malkoak zure begietatik erortzen dira,
nik tren geltokitik agurtzen zaitudan bitartean,
gure istorio guztia nere burura dator,
eta laister elkarrekin egongo garela zin egiten dizut.

Maite zaitut bihotza, atzo, bihar, ta beti.