I can't think straight

|
I can't think straight (two cultures, two traditions, one love) fue una película que me encanto, de principio a fin.

Trata de dos chicas, Leyla, una chica musulmana con ascendencia india y Tala jordana con creencias cristianas, que se enamoran y tienen que vivir su amor a escondidas y en pecado, ya que da igual la religión que tengas, enamorarte de una persona de tu mismo sexo es un pecado aquí y en cualquier lado.



La idea de que se hagan películas de este tipo me parece un gran avance, sobre todo para oriente medio, en donde la homosexualidad es condenada en muchos países, no solo castigada con prisión, sino también donde la pena de muerte sigue vigente, latigazos, ahorcamientos e incluso la lapidación es algo por lo que tienen que pasar miles de homosexuales.

En el cristianismo, dios dijo “Amaos los unos a los otros”, pero dentro de esas palabras no decía concretamente “todo tipo de relación sexual con una persona de tu mismo sexo será castigada”.

¿Acaso todos aquellos que pensemos diferente iremos al infierno? A mí nadie me dijo a quien debía amar, ni con quien debía acostarme, simplemente conocí el amor en manos de una mujer, no de un hombre, y no por ello un dedo acusador debe decirme que nada mas morir lo que me espera es un ascensor que me llevara directa al infierno para que pase allí toda la eternidad.

Para nadie es fácil salir del armario, en muchos casos por las propias creencias que en la familia nos inculcan desde pequeños, porque justamente es un pecado enamorarte de quien consideran que no debes hacerlo.

Pero si aquí ya es difícil no quiero ni imaginar todo lo que tiene que pasar una chica en oriente medio, ya sea cristiana, judía, musulmana o dando igual la religión en la que crea.

Entre todos, hemos de luchar para que situaciones de este tipo dejen de darse porque nadie merece morir por amor, ni tampoco ser castigado.

Desde pequeños nuestros padres nos educan, pero ellos no pueden obligarnos a estar con alguien a quien no queremos (esta vez no hablare de los matrimonios concertados, pero si quiero que penséis en ellos).

Simplemente han de preocuparse de que seamos felices, da igual con quien, porque en mi caso al menos, y como decían en I can't think straight yo lo único que quiero estar con alguien que haga latir mi corazón cuando oiga una llave en la puerta.

Así que desde mi pequeño rincón, alabo a aquellas asociaciones que cada día luchan porque en países como el Líbano, o Egipto, la homosexualidad empiece a verse como algo normal, como una posibilidad de elección y no de vergüenza.

Porque ya está bien de esconderse, ser homosexual no es algo de lo que avergonzarse, es otra manera de ver las cosas, es otra manera de ser feliz.

G de guitarra

|

Alguna vez he mencionado la frase de “guitarraren soinu hutsak” que en su traducción al castellano querría decir “sonidos vacios de una guitarra”, es así como me siento ahora, vacía por dentro, y vacía por fuera, cómo si estuviese tocando una guitarra a la que le faltan las cuerdas.

Es como si mirase por la ventana y aun viendo a gente pasear sentiría algo extraño en mi interior, algo que no consigo entender que es.

Hoy, 1 de Noviembre, día de todos los santos, lo único en lo que soy capaz de pensar es en todos los secretos que me están consumiendo por dentro, en parte me encantaría compartir con el mundo como me siento, pero creo que me convertiría en una persona vulnerable, alguien que muy pocos quiero que conozcan.

Por fin, después de ser tan dura conmigo misma y con el resto del mundo he descubierto lo que es compartir miles de cosas con una persona y que de un día para otro desaparezcan por culpa de mi insensatez.

Y ahora, cuando veo a esa persona feliz, y sus palabras se clavan en mi corazón como puñales aun sin su intención de hacerme daño es cuando me doy cuenta de todo y veo que es tarde para rectificar y tratar de enmendar mis errores.

Puede que durante meses tuviese miedo a sentir algo que consideraba como un pecado, tan solo porque sabía lo dura que era la distancia y no quisiese vivirlo, a pesar de querer cada día un poco más a esa persona y ser incapaz de decírselo porque ambas sabíamos cual era la decisión correcta, o al menos creíamos saberlo.

De mentirla a ella, de mentirme a mí, de dejar que el miedo se apoderada de nosotras.

Ha llegado un momento en el que por más que las lagrimas se derramen por mi cara porque el miedo me consuma por dentro (lo que muchos consideráis como una coraza que cree hace bastante tiempo), lo único de lo que tengo ganas es de decirte que significas mas para mí de lo que crees o imaginas, a pesar de las diferencias, y a pesar de aquello que nos separe, porque por más que conozca a alguien que sea como tú, e intente encontrar la felicidad a su lado, quizás la única persona con la que sería feliz seria contigo, porque a pesar de todos los errores que he cometido, tu siempre has estado a mi lado.

Puede que muchos sigáis sin entender mi frase del día, pero me da igual, porque la única persona a la que la concierne es a mí, y siempre seré una persona complicada, por lo que basta por hoy de metáforas que nadie es capaz de comprender.

Mi primera entrada dedicada a ti, a mi admiradora secreta más fiel :P

Beldurra aldenduz

|
Zaila da esatea ezer ez dela betiko,
batez ere gogoratzen dudanean nolakoa izan zen gure lehenengo musua,
portale ilun horretan ezkutaturik geundenan, diskotekatik irtenda.

Begirada guztiak salatzen gintuen,
gure maitasuna ezinezkoa zen,
biok ondo genekien.

Baina nork esan zuen, nork maitatu behar genuen,
sexu bereko pertsonen artekoa, polita izan daiteke ere.

Jendea ezin ulertu zezan, gure arteko maitasuna,
pasatu genuen guztia, defendatu beharrezkoa dena.

Eta gaur demokraziaren bidean,
gure amets ezin beteak, egia bihurtu dira azkenean,
sinesgaitza dirudi, urte hauetan borrokatu duguna.

Euskadiko askatasuna, independentzia lortzea,
ez da herriaren arazo bakarra,
besteek bezala ez izatearen mespretxua,
desberdinak garenaren egunerokoa,
ezin jakin, imajinagaitza da bizi beharrezkoa.

Baina nola jakin gizarte honekin,
berekoiak egiten gaituena,
guk sufritu behar dugun guztia,
Jendearen isekak, barrutik akabatzen gaituena.

Askok erreza dela diote, beste pentsaera bat izatearena,
baina etxean bizi behar duguna, esaten dutenaren beldurra,
gure pertsonalitatea sortzen du, askotan gurekin bukatzen duen aldian.

Gure bizitza ilun bihurtzen da,
buru hiltzearen pentsamenduak ahul egiten gaitu,
zuek ezin jakin, txikitatik bizi behar duguna.

Indartsu egiten didan bakarra zutan pentsatzea da,
bai, elkarrekin geundenean, mundua geurea zen,
besteen hitzak, soinu hutsetan bihurtzen ziren,
ez zegoen beste ezer, zu ta nik, momentu bero horren jabeak.

Eta gaur demokraziaren bidean,
gure amets ezin beteak, egia bihurtu dira azkenean,
sinesgaitza dirudi, urte hauetan borrokatu duguna.

Elkarrekin gaueko besarkada guztiak,
amodioa egiten genuenean,
laztan sutsuak, ezer ez bazegoen moduan disfrutatzea.

Eta gaur demokraziaren bidean,
gure amets ezin beteak, egia bihurtu dira azkenean,
sinesgaitza dirudi, urte hauetan borrokatu duguna.

Denboraren menpean daude gure sentimenduak,
baina erraizun baldarrak alde batera utzita,
eskuak emanda ibili gaitezke, gran via osoan zehar.

Zutaz ahazteko asmoak.

|
Nork esan zuen gurea ez zela betiko?
zutaz oroitzen naiz bakoitzen,
gure azken momentuak etortzen zaizkit burura.

Enparantzatik pasiatzen naizenean,
eta bikoteak elkarrekin daudenean,
malkoak erortzen zaizkit begietatik,
zerutik euria erortzen den moduan.

Dena ahaztea, zutaz ahantzi,
gaurko ametsa, biharkoa, etzikoa,
gustiz beharrezkoa dena.

Behin lotu gintuena,
denboran zehar galdu egin da,
nere besoetatik ihesiz joan zaren bezala.

Oraindik ezinezkoa egiten zait,
egin zenidana, beste baten besoetan egotea,
nere egunerekoan idazten dudan bitartean.

Gutun bat idatzi nizun, postontzian ezin sartu,
zure erantzuna ezin jakin,
sentimendu estaliak dituzula badirudi.

Nork izan nintzen zuretzat?
hainbeste gau besarkatu egiten ginela,
eta gaur beste batekin maitatzen zarela.

Gau gehiegi daramat lo egin barik,
zu gabe ez dakit nola bizi,
gaurko ametsak, biharkoak, apurtutak daude niretzat.

Zutaz ahazteko asmoak, lagunen aholku zaharrak,
itxaropen galduak, guitarraren soinu hutsa,
abesti hau idazten dizudanean.

Oraindik ezinezkoa egiten zait,
egin zenidana, beste baten besoetan egotea,
nere egunerekoan idazten dudan bitartean.

Nitaz ahaztu, zutaz ezin ahaztu,
zurekin egotean sentitzen nituen tximeletak,
malkoen bidez ihes egin dute,
itsasontziek portutik aldentzen diren bezala.

Gau luzeak oraingoak,
zure izena errotulo guztietan ikusten dut,
kaletik ibilitzen naizenean.

Mezu bat zuretzat maitea,
izarren antzera desagertuko naiz zure bizitzatik,
gau ilun hauetan, beste besoen artean egingo dut lo.

Oroitzapenen menpe - Traducción

|
Mirando al cielo, paso así todas las noches,
Que fue lo que nos paso para terminar así?

Pienso en ti todo el rato,
la miradas tan frías que nos unieron,
son parte de mis recuerdos
al igual que tus dulces labios.

Los perdones no valen en esta historia,
ambos nos equivocamos, así son las cosas.

Tu mirada es dueña de mi mente,
a pesar de que sea tarde para cambiar las cosas,
esperanzas perdidas, deseos perdidos..

Que fue lo que nos paso? Nunca lo entenderé,
recuerdo tus palabras,
cada vez que me decías que me querías,
pero ahora es tarde para mirar atrás.

Equilibrio perdido, vida perdida,
sueños, sueños oscuros en esta triste noche.

Es tarde para que exprese mis sentimientos,
nuestros corazones están rotos ya,
las lagrimas caen de tus ojos,
mientras me despido de ti desde la estación de tren,
viene a mi mente todas toda nuestra historia,
y te prometo que pronto volveremos a estar juntos.

Te quiero corazón, ayer, mañana y siempre.